คุณแดงเป็นบุรุษไปรษณีย์
เจ็ดโมงเช้า ท้องถนนหลวงจอแจไปด้วยผู้คนและรถรา ตะวันขึ้นแล้วแต่ยังไม่ร้อน, ตาทอง, คนขอทานชรา, ออกมาประจำ สำนักงาน ข้างบาทวิถี ยกมือไหว้ผู้คนที่ผ่านไปมาพลางส่งเสียงแผ่ว ๆ เหมือนเป็ดเทศขอฝน ลึกเข้าไปในตรอกเล็กน้อย ชายหนุ่มเดินลงจากบ้านเดินครวญเพลงผ่านสนามหญ้าออกไป เสียงประตูรั้วปิดแกร๊ก ชายหนุ่มผู้นี้ไม่ใช่ใคร คือคุณแดง แกกำลังไปโรงเรียน
วันนี้ฤกษ์ดี คุณแดงเดินกระปรี้กระเปร่าเหมือนสปริง ใบหน้าอันงามยิ้มแฉ่ง เจอะกระป๋องนมขวางทางก็แกว่งแขนขวาอย่างรวดเร็ว ยกเท้าสัพยอกเตะป๊อกลงไปเหมือนกับจะบอกกระป๋องซึ่งกระเด็นไปว่า วันนี้ฉันมีความยินดี
แน่หละ! คุณแดงมีความยินดีเพราะแกเต๊าะสตางค์จากคุณสุวรรณาพี่สาวได้เป็นจำนวนพอค่าอาหารกลางวันไปถึง ๗ มื้อ นี่แหละคุณแดงจึงได้เดินครวญเพลงในตามทางแทบจะเต้นร็อกแอนรอลแบบสันนิบาตลูกนกไปด้วย และวันนั้นคุณสุวรรณาฝากจดหมายให้คุณแดงไปทิ้งที่ไปรษณีย์กลาง
อ้าว! เจอตาทองเข้าแล้ว... คุณแดงล้วงกระเป๋าเจอเหรียญสลึงสองอัน คุณแดงน้ำใจดี หยอดสตางค์ลงไปในกาละมัง ตาทองคุ้นเคยกับคุณแดงมานานแล้ว ยกมือไหว้ขึ้นไปอย่างสูง แต่คุณแดงเดินต่อไป
อย่าลืมทิ้งจดหมายนะครับ, คุณ! ตาทองร้องเตือน
ไม่ลืม.. คุณแดงตอบโดยไม่ได้คิด แต่เดินไปได้หน่อยแกก็หยุดกึกเหมือนกับนักเดินขบวนการเมืองถูกตำรวจกั้น เอ! ตาทองรู้ได้อย่างไรว่าพี่เราฝากจดหมายไปทิ้ง ถ้าแกคงเดินผ่านมาทางบ้านและได้ยินเราพูดกันเป็นแน่ คุณแดงยักไหล่ แล้วก็ไปหยุดคอยรถประจำทาง
ไม่นานเท่าไรก็มีคนมาต่อคิวเป็นแถวยาว ข้างหลังคุณแดงมียายแก่คนหนึ่ง ดูเหมือนมีอายุ ๑๐๐ ปี หนังเหี่ยวเหมือนมะเขือปิ้ง ฟันก็ไม่มีสักซี่เดียว แต่ถึงเช่นนั้นก็ยังเคี้ยว giant size ได้อย่างมั่นคง ทำให้คุณแดงนึกไปถึงเรื่องแม่มด
รถประจำทางมาหยุดที่ป้ายแล้ว แต่ยังปล่อยแก๊สมะเร็งคลุ้งถนน คนที่มารอนั้นขึ้นรถได้ไม่ทุกคน คุณแดงอารมณ์ดีให้คุณยายขึ้นก่อน คุณยายแสดงขอบคุณด้วยการยิ้มสีแดงและปราศจากฟัน ขึ้นรถพลางพูดว่า อย่าลืมทิ้งจดหมายนะ, พ่อคุณ!
คุณแดงมองยายแก่ด้วยความฉงน... จะเป็นแม่มดหรือพรายกระซิบ.... ตาทองก็พูดอย่างนี้คนหนึ่งแล้ว
คุณแดงดันขึ้นไปบนรถได้เหมือนกัน โหนไปพลางคิดถึงการสอบภูมิศาสตร์เมื่ออาทิตย์ก่อน แกเอาออตตาวาไปอยู่ในญี่ปุ่น โยโกฮามาไปอยู่ในคานาดา ขณะนี้แกกำลังทวนความจำแต่สมองฟุ้งไปหมด มีปัญหาใหญ่เข้ามาแซก... ทำไมตาแก่กับยายแก่สองคนนี้จึงรู้ว่าเรามีจดหมายจะไปทิ้งไปรษณีย์? รู้ได้อย่างไร? ชอบกลจริง!
รถประจำทางหยุดแล้วก็แล่น ๆ แล้วก็หยุดหลายครั้ง ผ่านโอเดี้ยน ใกล้ไปรษณีย์กลางเข้าไปแล้ว... ถึงแล้ว คุณแดงมัวแต่ขบปัญหาเกือบจะลืมลง
อย่าลืมทิ้งจดหมายนะ, คุณ! คุณแดงเหลียวไปมองข้างหลัง เพื่อดูแม่มดอีกคนหนึ่ง... คนนี้ไม่ใช่แม่มดแต่เป็นเทพธิดาสาวสวยสัก ๑๘ ปี หน้านวลเช้ง, นัยตาโตแจ๋วแหววเหมือนกวาง ฯลฯ ... ฯลฯ คุณแดงไม่มีเวลาบันทึกรายละเอียด เพราะรถห้ามล้อเอี้ยด คุณแดงซุนไปข้างหน้า เข้าไปอยู่ในวงแขนของแหม่มอ้วนอเมริกันผู้ทัศนาจรกรุงเทพฯ คุณแดงกล่าวคำขอโทษอย่างสุภาพ
I am awfully sorry!
แหม่มไม่ได้เจ็บปวดตรงไหนเลย ตอบอย่างสุภาพเหมือนกันว่า
Are you hurt?
เปล่าเลย, คุณแดงก็ไม่บาดเจ็บเหมือนกัน แต่สถานการณ์ไม่ยอมให้กล่าวคำขอบคุณกันได้ คุณแดงลงจากรถแล้วก็ไต่ขึ้นไปบนที่ทำการไปรษณีย์กลาง มีความยินดีที่ได้ทิ้งจดหมายแล้วก็กลับออกมา เดินไปโรงเรียนแต่ในใจยังไม่หายวุ่น พอเลี้ยวเข้าซอยก็ได้ยินเสียงเพื่อนทักทายอย่างร่าเริงดังมาข้างหลัง วิชัยนั่นเอง
ยังไง, แดง! เดินทื่อทีเดียว คิดถึงความตายรึ? วันนี้ไม่มีฝน ไม่น่าจะมีเรียนเลย ควรไปเล่นสกีน้ำที่พัทยาดีกว่า คุณวิชัยพูดเรื่อย ถ้ากันเป็นรัฐมนตรี กันจะให้โรงเรียนหยุดหน้าฝน.... อ้อ! แกทิ้งจดหมายแล้วหรือยัง?
คราวนี้คุณแดงตลึง แทบจะกลืนลูกกระเดือกของตนเอง มันประหลาดเหลือหลาย วิชัยเป็นนักพ่น จอมตลก เลื่องชื่อทางยืมสตางค์ ไม่เคยปรากฏว่าเป็นแม่มดหรือเลี้ยงผีอะไรเลย
ทำไมแกถึงรู้ว่ากันมีจดหมายสำหรับทิ้งไปรษณีย์? คุณแดงถามคุณวิชัย
อ้าว! แกไม่รู้ความสามารถของกัน กันฝึกประสาทที่ ๖ รู้จิตใจของคนอื่นดีกว่าเชอร์ล๊อกโฮล์ม กันอ่านความคิดของผู้อื่น ดีเท่ากับอ่านหนังสือ กันเห็นที่หลังของแกมีกระดาษ.... นี่ยังไงล่ะ!...
คุณวิชัยคนกระเหม็ดกระแหม่เอาเข็มกลัดซ่อนปลายใส่กระเป่าของตน แล้วก็ยื่นกระดาษซึ่งปลดออกจากหลังคุณแดงให้คุณแดงดู กระดาษแผ่นนั้นสีน้ำเงิน มีหนังสือตัวโตเขียนว่า
กรุณาเตือน
ผู้นี้ด้วยว่าอย่าลืมทิ้งจดหมาย
ขอบคุณ
จะมีใครเล่าที่อุตริเช่นนี้ นอกจากคุณสุวรรณา คุณแดงโกรธที่สุด แต่ก็ถูกแล้ว คุณสุวรรณาฝากจดหมายให้คุณแดงทิ้งทีไร จดหมายล่าช้าทุกที เพราะคุณแดงแกขี้ลืม ความต้องการอยู่ที่ไหน ปัญญาก็เกิดที่นั่น จริงไหม?
นิรมล
จากหนังสือวีรธรรม ฉบับที่ 208 วันที่ 4 มิถุนายน 2504
