ความลึกลับของหีบทองเหลือง
นาน..... ๆ มาแล้ว มีเด็กชายสองคนพี่น้อง คนพี่เป็นชายชื่อหลิว คนน้องเป็นหญิงชื่อลั้ง วันหนึ่งเป็นวันปิดภาคปลายปี พี่น้องก็ขึ้นไปอยู่เมืองชัยนาทเป็นครั้งแรก wปอยู่กับลุงเซี้ยงผู้เป็นพ่อค้าของเบ็ดเตล็ดและของเก่า มีร้านอยู่ท้ายตลาด วันต้นพี่หลิวกับลั้งเข้าไปในร้านลุงก็รู้สึกเหมือนว่าได้หลงเข้าไปในถ้ำโจรสี่สิบสมัยอาลีบาบาซึ่งเขาได้ไปเห็นมาแล้ว (ในโรงหนัง)
โอ้โฮ! ร้านของลุงนี่เป็นอัศจรรย์ของโลกแท้ ๆ เด็กทั้งสองพูดกับลุงพร้อม ๆ กัน นี่ใครไม่รู้ บอกเขาว่าร้านปู่โสมเขาก็เชื่อ
ความจริงร้านของลุงเซี้ยงก็เป็นร้านแบบร้านข้างคลองหลอดแต่สมัยก่อน มันรกรุงรังกว่า และรุงรุงที่สุด ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร สินค้าวางไว้อย่างยุ่งเหยิง บนโต๊ะ บนม้า บนชั้น เรื่ยราดอยู่ตามพื้นซึ่งเป็นดิน ๆ ไม่ได้ปูกระเบื้องเหมือนสมัยนี้
สองคนพี่น้องเริ่มทำ บัญชี สินค้าในร้านอย่างครบครัน และโดยเร็ว
นี่เป็นหีบเพลง! นี่เป็นกระจกเงากรอบทอง นี่นางกวักนั่งยิ้มอยู่ในมุมมืด นี่เป็นระนาดแก้วเสียงเพี้ยน ๆ แต่มันก็สวยดี
หลิวกับลั้งทำบัญชีวัตถุโบราณอยู่สองวันเต็ม ๆ จึงสำเร็จ
คราวนี้เราสนุกกันทั้งเดือนเลย จริงไหมลั้ง หลิวพูดกับน้อง
เราเล่นขายของหลอกกันมานานแล้ว คราวนี้ได้ขายของจริง ๆ
ตั้งแต่สองพี่น้องมาอยู่ที่ร้านลุงเซี้ยง ลั้งสังเกตเห็นผู้คนเดินผ่านหน้าร้านแล้วก็หยุดมองเสมอ ๆ ในจำนวนนี้มีเด็กหญิงคนหนึ่งมาเมียงดูหลายครั้ง ด้วยท่าทางแปลกประหลาด ในที่สุดลั้งก็สบนัยน์ตากับเด็กหญิงนั้นและยิ้มให้ แต่แทนที่เด็กหญิงจะตอบ กลับก้มหน้าและวิ่งหนีไป และลั้งก็ไม่เห็นเด็กหญิงนั้นอีกเลย
รุ่งขึ้น ลุงเซี้ยงออกจากร้านตั้งแต่เช้า ให้หลานทั้งสองอยู่เฝ้า ก็มีลูกค้าคนหนึ่งโผล่เข้ามา แต่ก่อนที่จะเข้าร้าน เขาหยุดยืนพิจารณาหีบทองเหลืองเป็นเวลานาน
หนู หีบใบนี้ราคาเท่าไหร่?
ลั้งผู้เคยเป็นแม่ค้าหลอก ๆ บัดนี้ได้มาเป็นแม่ค้าตัวจริงก็ภาคภูมิ รีบยกหีบขึ้น แล้วก็หันไปทางชายผู้นั้น ตอบอย่างสิ้นท่าว่า หนูเสียใจจ้ะ เขาไม่ได้เขียนราคาบอกไว้ คุณคอยให้ลุงหนูกลับมาก่อนได้ไหมคะ
ไม่เป็นไร ชายผู้นั้นตอบยิ้ม ๆ บ่าย ๆ ฉันจะมาอีก ว่าแล้วก็ออกจากร้านไป
เด็กหญิงคนที่มาเมียง ๆ อยู่เมื่อวันก่อนนั้นก็มาอีก และร้องไห้ด้วย แต่พอสบสายตากับลั้งก็หนีไปอีก ต่อมาครู่หนึ่ง น.ส.ผิว ผู้มีอายุมากกว่านางสาวใด ๆ ในตลาดนั้นอุ้มชะนีตัวหนึ่งเข้ามาในร้าน
หนูจ๋า หีบทองเหลืองใบนี้ราคาเท่าไหร่จ๊ะ?
หนูไม่ทราบค่ะ แต่ประเดี๋ยวลุงของหนูก็คงมา คุณน้ารอได้ไหมจ๊ะ?
พอ น.ส.ผิวออกจากร้านไป ครูแม้นก็เข้ามา
นี่ ๆ พ่อหนูแม่หนู เอาหีบทองเหลืองนั่นมาให้ฉันเถอะ
ลั้งซึ่งบัดนี้มีความประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ตอบไปเหมือนทุกครั้ง คือให้ผู้ซื้อรอลุงเซี้ยง.... เมื่อครูแม้นออกจากร้านไปแล้ว ลั้งก็พูดกับหลิวว่า หีบทองเหลืองใบนี้คงจะมีอะไรอยู่ข้างใน แปลกจริง ๆ
เอามานี่ ดูถี่ หลิงสั่ง มันคงมีของวิเศษเป็นแน่
ว่าแล้วเด็กทั้งสองก็หิ้วหีบไปหลังร้าน แล้วก็เปิดหีบ พลิกไปพลิกมาเป็นเวลานาน ก็ไม่พบสิ่งอัศจรรย์อันใดเลย นอกจากลมและฝุ่นนิดหน่อย ก็เลยทิ้ง หีบไว้หลังร้านนั่นเอง ส่วนตัวออกมาอยู่หน้าร้าน และบัดนั้นเอง ลั้งเห็นเด็กหญิงลึกลับนั้นมายืนอยู่ที่หน้าร้านอีก แต่คราวนี้ร้องไห้โฮ ลั้งสงสารก็ออกมาหา
หนูเป็นอะไรจ๊ะ หนูอยากได้อะไรจ๊ะ?
เด็กหญิงสะอื้นเป็นวรรค ๆ พูดเสียงแผ่ว ๆ ว่า ใครเอาไปแล้ว ใช่ไหม? เอาไปแล้ว!
และโดยไม่ฟังคำตอบ เด็กหญิงนั้นก็วิ่งหนีไป ทำให้พ่อค้าและแม่ค้าตัวเล็ก ๆ ทั้งสองพิศวงงงงวยยิ่งขึ้นอีก และยังคงยืนอยู่ที่หน้าร้าน ส่วนใจนั้นก็ขบคิดปัญหาอยู่อย่างวุ่นวาย แต่แล้วก็รู้สึกตัว เห็นคนหมู่ใหญ่เดินเอะอะมาตั้งแต่หัวถนน มีด้วยกันประมาณสิบคน ในจำนวนนี้มีชายที่เคยเห็นหน้าแล้วแต่ไม่รู้จักชื่อคนหนึ่ง อีกสองคนก็ขื่อ น.ส. ผิว และครูแม้น ส่วนอีกคนหนึ่งเป็นสารวัตรตำบลวัดสิงห์ นอกนั้นไม่เคยเห็น นอกจากนายสิบคนนี้แล้ว ก็มีเด็ก ๆ อีกสี่ห้าคน แต่จะเป็นใครก็ตาม คนเหล่านี้แสดงท่าเหมือนเมาเหล้าและยิ่งใกล้เข้ามา ก็ยิ่งเถียงกันหนักขึ้นจนฟังไม่ได้ศัพท์
ลุงเซี๊ยงอยู่ไหน?
แกจะเอาหีบทองเหลืองไปทำอะไร?
เอามาขายให้ข้า
อย่าเลย ข้ามาก่อน ข้าเอาก่อน
ไม่มีวันหละ ใครให้ราคาแพงกว่า คนนั้นเอาไป
ยิ่งทีดูเหมือนจะยิ่งดุเดือด หลิวกับลั้งมองหน้ากันเลิ่กลัก ในที่สุดมีชายผู้หนึ่งซึ่งคงจะยังไม่รู้เรื่อง ร้องถามว่า
นี่เรื่องอะไรกัน บอกให้ฉันรู้บ้าง
น.ส. ผิวจึงอธิบายว่า ลุงเซี้ยงแกเล่าให้ใคร ๆ ฟังว่า แกมีหีบวิเศษอยู่ใบหนึ่ง ข้างในมีขี้ผึ้งวิเศษรักษาโรคได้หลายอย่าง แกจะขาย ใครให้ราคาสูงก็เอาไปได้ คนก็เฮโลกันมาที่นี่ และฉันก็จะซื้อ ใครจะให้ราคาเท่าไร ฉันไม่กลัว
อย่าหวังเลย แม่ผิว ฉันไม่ยอกหรอก ครูแม้นเอ็ดขึ้น
ไม่มีวันละ คุณครู
การเอะอะที่มีท่าว่าจะสงบก็กลับหนักยิ่งขึ้น จวนเจียนจะออกกำลังกายกันอยู่แล้ว ก็พอดีลุงเซี๊ยงเดินมาแต่ไกล หมู่คนที่วุ่นวายก็หยุดชะงัก ลุงเซี๊ยงหน้ายิ้มแย้มเดินตรงมาและสิ่งที่แปลกก็คือแกจูงเด็กหญิงคนนั้นมาด้วย เด็กหญิงนั้นเวลานี้ไม่ร้องไห้แล้ว ในขณะที่ทุกคนอยู่ในความเงียบ ท่านกำนันคนหนึ่งก็ร้องถามลุงเซี้ยงว่า
ยังไง แป๊ะเซี้ยง เรื่องหีบ เรื่องยา ขี้ผึ้งวิเศษนั่นน่ะ?
ลุงเซี๊ยงนิ่งเอาเชิงครู่หนึ่ง แล้วก็ตอบดัง ๆ ไปว่า หีบวิเศษ ขี้ผึ้งวิเศษมีที่ไหนกัน
อ้าว ! ยังงั้นแกก็โกหกเราเล่นซี น.ส. ผิวเอ็ดตะโรขึ้น
ฉันไม่ได้โกหกหรอก เรื่องมันยังงี้ วันที่เราไปชุมนุมกันที่วัดน่ะ ฉันได้ยินคนนั้นคนนี้บ่นกันแต่ว่าไม่สบาย ที่แท้ก็ไม่เห็นเป็นอะไรสักคนเดียว ส่วนแม่ของหนูพา เด็กน้อยคนนี้เจ็บจริง ๆ แต่ก็ไม่เห็นมีใครนึกถึง ฉันเองก็ไม่ได้นึกถึงเหมือนกัน เพราะไม่รู้ จนมาเห็นเด็กมันร้องไห้ ฉันซักถามเรื่องราวจากเด็กจึงได้รู้ว่า แม่กำลังเจ็บและไม่มีใครช่วยรักษา
ลั้งและ น.ส. ผิว ได้ฟังดังนั้นก็ชวนกันไปเยี่ยมแม่ของหนูพา และลั้งก็ยกหีบทองเหลืองนั้นให้แก่หนูพาด้วยความยินดี ตามความประสงค์ของลุงเซี๊ยง แม่ของหนูพา
และหนูพาก็ดีใจที่มีคนมาช่วยเหลือ
