ผมดีใจที่เกิดมาชีวิตหนึ่งแล้วได้เห็นและได้สัมผัสกับหลาย ๆ สิ่งหลาย ๆ อย่างซึ่งคนรุ่นใหม่อาจจะนึกภาพไม่ออก อย่างเช่นสภาพบ้านเมืองและผู้คนในอดีต การเดินทาง โอกาสในการแสวงหา ตลอดจนเครื่องไม้เครื่องมือในยุคเก่า นับว่าโชคดีที่ผมสนใจการถ่ายภาพและการขีด ๆ เขียน ๆ มาตั้งแต่ยังเด็ก การที่เป็นคนชอบซื้อหนังสือและสะสมรูปภาพ ทำให้ทุกวันนี้ผมยังคงมีเอกสารและภาพถ่ายเก่า ๆ เก็บไว้ดูในยามชรา ว่างั้นเถอะ! ไม่ว่าจะเป็นสมุดภาพเล่มแรกซึ่งผมเริ่มทำเมื่อประมาณปี พ.ศ. ๒๕๐๙ โดยให้ชื่อว่า สมุดเงิน มาจนถึงโฟลเดอร์เก็บภาพที่อยู่ในฮาร์ดดิสก์ของเครื่องคอมพิวเตอร์ในปัจจุบันนี้
ต้องยอมรับว่าผมเป็นคนที่ชอบอะไร ๆ หลายอย่างเกินไป คือมันชอบไปเสียหมดจนเอาดีอะไรไม่ได้สักอย่าง นึกแล้วก็ตลกกับชีวิตที่ผ่านมา เพราะเพื่อน ๆ ที่เรียนหนังสือด้วยกันมาต่างก็เป็นใหญ่เป็นโตและร่ำรวยกันแทบทั้งนั้น ก็มีแต่กระทาชายนายวิชัยคนนี้แหละที่เป็นแค่หากินไปวัน ๆ ด้วยการรับจ้างสอนพิเศษ ได้เงินมาก็ใช้ไป ปิดเทอมก็ไม่มีรายได้ ไม่ได้เป็นแม้แต่มนุษย์เงินเดือนซึ่งยังพอมั่นใจว่าทุกสิ้นเดือนจะมีเงินเข้าบัญชีธนาคาร ทำให้สามารถนำบัตรเอทีเอ็มไปกดออกมาใช้จ่ายได้ ผมไม่มีเงินปันผลหรือดอกเบี้ยจากธนาคาร สำรวจดูแล้วเงินในกระเป๋าก็ไม่มีเพิ่ม ไม่ว่าจะเป็นหกเดือนหรือหนึ่งปี (ส่วนใหญ่กระเป๋าจะแห้งซะมากกว่า)
ถึงอย่างไร ผมก็มีความสุขในระดับหนึ่ง... คือมีความสุขอยู่กับการทำเว็บ ขลุกอยู่กับกองหนังสือ สมุดภาพ และเครื่องมือช่าง จนรู้สึกว่าวัน ๆ มันช่างผ่านไปรวดเร็วเสียเหลือเกิน ผมรอไม่ได้แล้วครับ คิดว่าต้องรีบนำมาถ่ายทอด เขียนให้เพื่อน ๆ ได้อ่านกัน ก่อนที่จะหมดโอกาส...
จริง ๆ แล้ว ผมเพียงแค่คว้าสมุดบันทึกหรือที่เรียกว่า ไดอารี่ ขึ้นมาสักเล่มนึง เปิดแค่หน้าสองหน้า ภาพแห่งความทรงจำก็ไหลหลั่งออกมา เสียดายที่ผมเป็นคนคุยหรือเขียนไม่เก่ง ไม่งั้นคงมีเรื่องราวอะไรมาให้อ่านกันได้จนเนื้อที่ใน server อาจจะไม่พอให้เก็บเสียด้วยซ้ำ
เอาเถอะ... ถึงอย่างไรผมก็คงจะเล่าไปเรื่อย ๆ เท่าที่โอกาสจะอำนวย แต่ก็ต้องขอออกตัวไว้ก่อนว่า สิ่งที่ผมเขียนนี้จะไม่เรียงตามลำดับเหตุการณ์ คือเจออะไร คิดอะไร ผมก็จะเขียนไปตามนั้น สั้นบ้างยาวบ้าง มีสาระมากบ้างน้อยบ้าง อย่าถือสาละกัน...
นี่คือสมุดเก็บภาพเล่มแรกซึ่งผมเริ่มลงมือทำตั้งแต่วันที่ ๒๑ มกราคม ๒๕๐๙ ตอนนั้นผมกำลังจะจบการศึกษาชั้น ม.ศ.๓ ที่โรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่ มันเป็นเพียงสมุดวาดเขียนแบบปกแข็ง ที่ผมได้นำภาพถ่ายมาติด และเขียนอะไรต่อมิอะไรลงไปตามตามประสาเด็กวัยซะรุ่นคนหนึ่ง เท่านั้นเอง
จากเล่มที่หนึ่ง เต็มแล้วก็ต่อไปเล่มที่สอง.. สาม.. จนถึงเล่มที่สี่ซึ่งหนาหน่อย ทำจากสมุดวาดเขียนเช่นกัน ใช้เก็บภาพชีวิตในช่วงที่ศึกษาอยู่ที่แผนกดุริยศิลป์ วิทยาลัยพายัพ จังหวัดเชียงใหม่
ผมสแกนหน้าแรกมาให้ดูดัวยแหละ...
เมื่อคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีทางด้านไอทีเข้ามาแทนที่ปากกาและสมุด ผมก็ต้องวิ่งตามให้ทัน ไม่ยอมตกยุคเหมือนกับเพื่อน ๆ อีกหลายคน....ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยมเยียนนะครับ...
