คิดถึงเจ้าเต่า..
วันอาทิตย์เป็นวันที่ค่อนข้างเงียบสำหรับบริเวณชุมชนที่ผมอยู่อาศัย วันนี้ผมไม่ได้เปิดประตูหน้าบ้านเลย เรื่องซ่อมตู้เย็นต้องพักไว้ก่อน พอดีเมื่อเช้านี้ผมขึ้นไปค้นหาเจอเจ้ายางขอบประตูชุดเก่าที่ถอดออก กะว่าพรุ่งนี้ค่อยนำไปเป็นตัวอย่างในการหาซื้ออะไหล่ ข้างในบ้านผมไม่ร้อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือบริเวณมุมสงบซึ่งผมนั่งทำงานกับเครื่องคอมพ์ (ดังภาพ)
เจ้าสำลีไม่ค่อยยอมอยู่ห่างผมซะเลย ผมนั่งทำงานมันก็จะนอนอยู่ใกล้ ๆ ถ้าผมลุกออกไป มันก็จะเหลือบมองดูว่าผมกำลังเปิดประตูหลังบ้านเพื่อเดินออกไปข้างนอกหรือเปล่า มันไม่รอช้าที่จะวิ่งตามผมไป...
ผมกำลังคิดถึงการที่จะเปิดร้านใหม่อีกครั้ง ช่วงนี้ผมค่อย ๆ จัดเก็บของให้เข้าที่ ยังมีงานที่จะต้องทำเกี่ยวกับเรื่องของการตกแต่งอีกหลายอย่างหลายชิ้น ผมค่อย ๆ ทำไป ไม่ได้รีบร้อนอะไร อย่างบริเวณบาร์ ผมก็ต้องปรับปรุงอีก
เช้านี้... ผมติดรูปเพิ่มที่ผนัง เป็นภาพวาดจากศาสตราจารย์ชาวฮ่องกงชื่อว่า Dr. Chau ผมได้มีโอกาสได้รู้จักเมื่อครั้งที่เล่นเปียโนอยู่ที่โรงแรมพิมาน จังหวัดนครสวรรค์ ได้คุยกันก็ถูกคอ จึงอาสาพาไปเที่ยวบึงบรเพ็ดในวันรุ่งขึ้น
ตอนนั้นผมใช้รถเต่าสีดำครับ เรียกมันว่า"เจ้าเต่า" เจ้าเต่าทำหน้าที่พา Dr. Chau กับเพื่อนหญิงไปเที่ยวบึงฯ และอีกวันนึงยังพาเพื่อนใหม่ของผมไปส่งที่ลพบุรี เมื่อไปถึงที่พัก ผมเห็น Dr.Chau ยืนเสก็ตภาพเจ้าเต่าอยู่พักนึงแล้วบอกกับผมว่าเมื่อกลับไปฮ่องกงจะวาดรูปส่งมาให้ แล้วก็ส่งให้ผมจริง ๆ ตามสัญญา ทำกรอบให้เสียอย่างดี แต่ว่าการขนส่งทำให้กระจกแตก ผมต้องไปทำใส่ใหม่ ภาพสวยนะครับ เห็นแล้วอดคิดถึงเจ้าเต่าของผมไม่ได้ ทุกวันนี้มันไปอยู่ที่อุตรดิตถ์ เปลี่ยนโฉมใหม่จนจำแทบไม่ได้...เจ้าเต่าเมื่อเปลี่ยนนายใหม่ ก็ได้เปลี่ยนสีใหม่...
การเล่นดนตรีในล็อบบี้โรงแรมเนี่ยทำให้ผมได้เพื่อนหลายคน มิตรภาพของเราก็ยังคงยืนยาวมาจนถึงทุกวันนี้ อย่างเช่น Paula กับ David ซึ่งเคยกลับมาเยือนผมที่ลำปางถึงสองครั้งแล้วตั้งแต่พบกันที่โรงแรมอมิตี้ฯ Mom, Alice Bennett ซึ่งพบกับผมที่โรงแรมรินคำ จากนั้นผมก็นับถือว่าเป็นแม่ชาวแคนาดาของผม Mom กลับมาเที่ยวเมืองไทยอีก แล้วเรายังไปเจอกันที่ออสเตรเลีย เที่ยวด้วยกัน โบกรถด้วยกัน จนเมื่อปีที่ผมเล่นดนตรีอยู่นครสวรค์ Mom ก็ไปหาผมที่นั่น และไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่านั่นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ Mom ได้กินอาหารมื้อสุดท้าย ได้พูดประโยคสุดท้ายที่นั่น Mom เกิดหกล้มที่ข้างถนนหลังจากไปอยู่กับผมได้เพียง 2 วัน ต่อมาก็เกิดอาการติดเชื้อในกระแสเลือด เข้าขั้นโคม่า ต้องส่งไปโรงพยายาลในกรุงเทพฯ แล้วลูกสาวต้องนำเครื่องบิน Air-ambulance มารับกลับไป Canada แล้วกลับไปเสียชีวิตที่แผ่นดินเกิด
มีฝรั่งชาวออสเตรเลียอีกหลายคนที่ผมพบที่โรงแรมเชียงใหม่ออคิด ได้ขอที่อยู่เค้าไว้ เมื่อผมได้ไปออสเตรเลีย ผมก็ดั้นด้นไปหาจนเจอแทบทุกคนเจ้าเต่าพาเพื่อนชาวฟิลิปปินไปเที่ยวที่เขื่อนแม่งัด จังหวัดเชียงใหม่ Domin สนใจเรื่องระบบส่งน้ำ ผมจึงต้องอาสาขับเจ้าเต่าพาไปดูโรงงานส่งน้ำและเขื่อนแม่งัด
เจ้าเต่ากำลังอ้าปาก ระบายความร้อน
คุณบุญอุ้มออกความเห็นเมื่อวันที่ 18 พ.ค. 48 ว่า "เจ้าเต่ายังดูหล่อเหลาเอาการอยู่น๊ะ"
ส่วนคุณจิตราก็บอกว่า "ลุงน้ำชาขา... เจ้าตัวที่นอนในรูปข้างบนนั่นน่ะ น่าจะเปลี่ยนชื่อเป็นน้องเม็ดนุ่นนะค้า...อิ ๆๆ"....
