เล่าเรื่องเสียว เลี้ยวตามทาง
บนแผนที่..ผมทำเครื่องหมายเป็นจุด ๆ ไว้ตามเส้นทางจากประเทศไทยไปยังสิงคโปร์ มีเรื่องเสียว ๆ เกิดขึ้นกับผมเป็นระยะ ๆ ซึ่งผมไม่เคยลืมมันเลย!
เดินทางโดดเดี่ยวออกจากมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ด้วยจักรยานเก่าที่ซื้อมาในราคาเพียง 1,500 บาท ผมอัดข้าวของเสบียงกังรวมไว้ในถุงทะเลซึ่งมัดติดไว้กับแตะด้านท้าย มันมีน้ำหนักมาก กินแรงเท่า ๆ กับว่ามีเด็กนั่งซ้อนท้ายไปด้วยคนนึง สำหรับเครื่องมือซ่อมจักรยานก็มีเพียงปะแจปากตาย ไขควง กาวและแผ่นสำเร็จสำหรับปะยาง ใส่รวมไว้ในถุงเก็บค้อนตั้งสายเปียโน(tuning hammer) ที่ผมตั้งใจใช้เป็นอาวุธข้างกายเวลานอนกลางป่าเขา
เช้าวันที่ 23 พฤศจิกายน 2530 ช่วงที่ปั่นมุ่งหน้าไปตามถนนสู่ชายแดนยังเงียบสงบ สองข้างทางเรียงรายด้วยต้นยางครึ้ม ดูคล้ายกับกองทหารตั้งแถวคอยให้กำลังใจแม่ทัพผู้เคลื่อนพลออกผจญศึกในแนวหน้า ผมรู้สึกหนาวเย็น แค่เพียงคิดถึงเหตุการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นบนเส้นทางเบื้องหน้า ผมก็เสียวไขสันหลังแล้วครับ....
สภาพผู้คนและบ้านเมืองกำลังเปลี่ยนไป รอบแล้วรอบเล่าที่วงล้อหมุน แต่ละหลักกิโลเมตรและนาทีที่ผ่านพ้น ข้างหน้าโน้นไม่สามารถทำนายได้เลยว่า...อะไรมันจะเกิด!!!
ถึง Alor Setar ก็เย็นมากแล้ว บนอานรถที่ไม่มีไฟส่องสว่าง ความเหน็ดเหนื่อยและหิวโหยเพิ่มทวี ผมต้องปั่นหาเกสเฮ้าส์หรือโรงแรมเล็ก ๆ แข่งกับเวลา
แข่งกับดวงอาทิตย์ซึ่งกำลังจะลับขอบฟ้าแล้วหอบหิ้วพาเจ้าแสงสว่างไปด้วย...
โห...เล่นประเดิมวันแรกในต่างแดนของผมด้วยความเสียวขนาดเบาะ ๆ กันแล้วหรือเนี่ย?
เท่าที่เห็น Alor Setar เป็นเมืองไม่ใหญ่นัก ในคู่มือท่องเที่ยวบอกว่ามีโรงแรมราคาถูกของชาวจีนอยู่ใกล้ ๆ กับสถานีขนส่ง ผมมุ่งหน้าไปที่นั่นด้วยใจที่เต้นระทึก โดยไม่สนใจหยุดชมมัศยิด Zahir(Zahir Mosque)สวยสง่าซึ่งอยู่ข้างทาง ผมเสียวครับ...กลัวว่าจะหาที่พักไม่ได้ แต่ในที่สุด.. ผมก็ได้ห้องพักที่โรงแรมเก่า ๆ ด้วยอัตราคืนละ 10 เหรียญ ผมรีบอาบน้ำอาบท่า แล้วออกเดินไปดูแสงสีของบ้านเมือง ก่อนที่จะกลับเข้าที่พัก นอนหลับเป็นตายเพราะความเมื่อยล้า
เช้าวันรุ่งขึ้น ผมออกเดินทางต่อ มุ่งหน้าไปยัง Butterworth สู่จุดหมายคือ George Town บนเกาะปีนัง...
ยังมีเรื่องเสียว ๆ อีกเยอะครับ.....
